My Christmases

If there is a key word for Christmas celebrations in my house, that is repetition. First of all you have repetition of people, not only year to year, but also day by day... Within 2 weeks I've seen all 13 members of my close family (in the same combination, i.e. all together) about 4 times... More than what I see them in 3 months and some of them in 1-2 years.

Then comes the repetition of dishes. No matter how innovative you can be,with greek mothers cooking for 30 people when they only need to feed 10, there is little chance you won't eat something at least twice. That of course gives you the opportunity to make comparisons on who cooks better, and as a result everyone does their best! That also means of course many extra kilos and a wish there was a 2 weeks hibernation period after Christmas so as to digest. Blood tests for cholesterol and blood pressure are strictly forbidden till the end of January...

But the most important of all is: the repetition of talks. You know beforehand all the conversations that are about to take place: grandparents talking about high pressure pills, parents talking about old family controversies, and us, "the kids", whispering nonsense and making fun of the olders... (till we become like them)

I have to admit though that there is no surprise in these family gatherings. You know who is coming, you know what they are going to bring, you know what you are going to eat and what you are going to talk about! And since surprises are not always pleasant, I think it is great!!! You can take all precautions in time! You leave the wine close to grandpa, who just wants to feel it is always within reach, you leave the roast close to dad, so that he is in charge of the serving and does not pull a long face for having a small portion, you make sure there is the age division in the seating, so that you do not need to bend over 2-3 bold people to talk to your cousin, while your half-deaf grandpa shouts over to the equally deaf grandma about this new very strong pill that the cardiologist prescribed (most probably to avoid hear attacks during Christmas orgies...) And of course you avoid people shouting over the other end of the table...

But no matter what, I love Christmas gatherings!

Aaaarghl!!!!

Lovely colleague (of course male...) decides on Friday that he does not want to finish his lentil-soup, so the most logical (ie convenient, in stupid people's language) thing to do is to empty his lunch box into the sink... However, poor sink was not born with the ability to swallow, so it gets clogged (big surprise for the stupid colleague!!!!). The (stupid) collegue can see in my eyes that there is absolutely NO F... WAY I'm gonna put my hand in the sink to fix his lentil mess, so he tries to do it himself (HUGE MISTAKE!!!!!). He comes at last and says that it is still clogged... On Monday I come to office with this poisonous powder, which produces this disgusting fumes that supposely "de-clog" your sink, but practicaly send you to the grave a bit sooner than planned. To my suprise it does ABSOLUTELY NOTHING!!!! And I think to myself: If I can digest lentils, why can't this think dissolve them???????? Oh my God what have I been eating!!!!! Anyway, after the panic attack, I call the plumber to fix it. Guess what!!!! The lovely, stupid, incompetent colleague had tried to take the lentils out of the sink by using straws, that he actually left them to fall in!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 83 euros for 5 straws!!!!!

God help me, cause I am working in a kindergarden and I did not know!!!!!

IT'S NOT OK!! OK??

You're boarding on the plane and you find a middle aged man with notes and papers scattered everywhere sitting in the seat besides you. Which is ok, given that he doesn't stink... A few minutes later this gorgeous 30 something guy in a suit comes and claims that the middle aged man has taken his seat. And it turns out that the middle aged man has confused rows 13 and 14 . Ok! fate smiles!! Right? He stands up so as to move, but the gorgeous looking guy, apart from gorgeous (have I mentioned he's gorgeous??), is very kind and offers to swap seats with the middle aged man to avoid the fuss. Which is kind; but not ok anymore... Can it get worse? OF COURSE!!!! Right after, the middle aged man decides that, since the flight is not crowded, he will sit somewhere else, so as to scatter his papers and notes everywhere in peace. Which of course means that the gorgeous looking guy could have sat by you in the first place. And THAT is NOT OK! OK? Aaaarghl!!!!

At the opera...

There are a couple of things that I hate when I go to the opera, and unfortunately they always happen!!!!
1. Old ladies almost touching the ground under the weight of the jewellery shop they are wearing (did I say shop??? sorry I meant the whole Cristie's!!!!). Wake up "girls"!!! you;re nowhere near being pretty with all this glittering stuff around your neck; you are slow walkers anyway, now you almost melt on the pavement!!
2 So-called "artists" who wander with this feverish and "lively" expression in their eyes that my bro is calling "melancholic cow", facing the ceiling cause nothing less is good enough. Excuse me madam, but your nose is blocking my view!!!
3 Ladies (usually old) who have never been there before but only know 3 bars of THE most famous aria of the opera and they decide they can sing them along with the singer. If I had paid a ticket to hear you missy, you would have been 50 years younger and on stage! Not 3 rows behind me in the cheap area!!!

more than a year...

In fact, one year, 5 months and 4 days that I haven't written in my blog... Not that I did not have things to write. things happen all the time. I just did not bother. And i'm writing in English... That's kind of a first...Although it's long since I noticed that I can say things easier in English. Not better; just easier. I think that's because although I understand the essence of what I say it does not give me the feeling of how important something is. In English I can say things I would not dare say in my language. It's the same as swering... I swear a lot in English, but although I know the exact meaning of what I say i can say it withough blushing. Not that I blush in greek, but I simply cannot even pronounce some words. It does not feel right. So any conversation with therapists etc HAS to be in English. It's easier and more relieving...

I think I've changed a lot. Or rather, I've become my old self again. Before opening the blog I never used any means of communicating my thoughts to the world around me. There is a reason for this 'my'! If you share them then they become 'ours'. And I'm a bit afraid of this 'ours'. I've always been alone, I've never shared these things. I never liked sharing these things. although it's this sharing I'm longin for. Anyway... Too much sharing for tonight... Good night.

...

Ήταν μια μικρή αγάπη

φοβισμένη ντελικάτη

που τη άγγιξες μοναχα ένα λεπτό

και την προσπέρασα κι εγώ...

why

Why can just a moment tear you apart, and burn your soul in painful memories... Why do you reach bottom because of something that happened quite some time ago... Why can't you let yourself move on, and leave the past rest in peace... Why everything has to last so long... and in that way you scare your good luck away... Why, although you return in a beloved place, you can only remember the torturing moments you've spent there... Why do you always carry this weight in your chest, and never let it go... Why do you love living with your pains, and never let others to see it and relief you... Why do you ask too much from yourself... Why don't you accept you are human, and you cannot cope with everything... Why do you cry in the dark so that none can see you... Why don't you grab your life and live it as you deserve... Why do you always hide your vulnerability behind this silly useless mask of confidence and strength, and when you finally allow people to see who you are, the sudden difference scares them away... When did you stop loving yourself...

I hate...

... people asking me personal questions... Especially when there is a selfish reason behind it...

Κι αλλο μπλογκοπαιχνιδο... (μα δεν τελειώνουν ποτε!!!)

Μετά απο πρόσκληση του phevos.

Μια εικονα για σχολιασμο. Κλασικο σπασικλάκι, το πρωτο που σκεφτηκα με το που την είδα ήταν ο Αρχιμηδης- "δος μοι παν στω και τας γαν κινασω" (ας με διορθωσουν οι γνώστες αν το εχω γραψει ή το θυμαμαι λαθος). Το σημαντικό είναι ο ενθουσιασμός που κρύβει αυτή η φράση. Για κατι που σήμερα το θεωρούμε απλό, που όμως στη σύλληψη και την πλήρη κατανόησή του είναι μεγαλοφυες... Τι ξενερωτη που εχω γίνει όμως... Τόσο ρομαντικό φεγγάρι κι αντί να χαθώ σε αυτό μενω στο γερανό... Όπως λενε "του δείχνεις το φεγγάρι και κοιτάει το δάχτυλο". Φάση είναι θα περάσει...

Υ.Γ. Χίλια συγνωμη για την τοοοσο καθυστερημενη ανταπόκριση. Δεν σε ξεχναω όμως.

After long silence...

Παντα μετραγα τα χρόνια με σχολικες χρονιές και όχι ημερολογιακά, παρόλο που ποτε δεν νοστάλγησα τη σχολική ζωή- ηλικία, και τότε ανυπομονούσα να φύγει.

Τελος Αυγούστου λοιπόν, και ήρθε η ώρα για τον "απολογισμό" της χρονιάς. Σημαντική χρονιά θα έλεγα. Εξι διαφορετικες δουλειές, όλες πολύ καλές για την στιγμή που ήρθαν, πάρα πολλες νεες γνωριμίες, πρωτη επαφή με "τον κόσμο του ίντερνετ" (blogging και flickr). "Ανακάλυψα" τη φωτογραφία, κατι που επιτέλους μπορώ να κανω αποκλειστικά σαν χόμπυ, αφού η μουσική εχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Επιτέλους πήρα το πτυχίο της Παιδαγωγικής και αν όλα πανε καλα (ποτε δεν είμαστε σίγουροι) σε 2 βδομάδες πετάω για Λονδίνο. Για εκείνες τις σπουδες που παλευω 3 χρόνια. Ο ίδιος λόγος που ξεκίνησε αυτή η διαδικασία, ο ίδιος λόγος (απλως άλλα πρόσωπα) κλείνει και αυτήν την περίοδο- το τελος πριν την νεα αρχή. Κι όμως είμαι αλλού και δεν το χαίρομαι. Κρίμα...

A tour in my favorite places

All photos here

Τι λέει ο άνθρωπος...

Θα ανοίξω μεγάλο θέμα, είναι αλήθεια: Κουφά, απίστευτα, ξεκαρδιστικά και άλλα πολλά που σας έχουν συμβει σε ταξί. Εγώ θα διηγηθώ μια χθεσινή στιχομυθία με έναν ταξιτζη...
Μπαίνω στο ταξί. Έχει ανοιχτό το ραδιόφωνο, όπου αναγγέλουν εκπομπή όπου θα γίνει συζήτηση για τον νέο Κ.Ο.Κ. Οk, σκέφτομαι, δεν την γλιτώνεις την συζήτηση... Και πράγματι, αρχίζει ο ταξιτζής:
- Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο το να εκμεταλευεσαι το ένστικτο του ανθρώπου για αυτοσυντήρηση
-...
- Ακούς τι λένε οι "ειδικοί" για το τί μπορεί να σε σκοτώσει;
- Ναι... λέω χωρίς να καταλαβαίνω που το πάει...
- Και ποιός λεει ότι αυτοί είναι οι ειδικοί; Επειδή εχουν πτυχία; Εγώ είμαι τόσα χρόνια στο τιμόνι. Ακούς εκεί 1200 ευρώ πρόστιμο!
- Μα είναι για να αποτρέψουν τους οδηγούς απο το να οδηγούν επικίνδυνα...
- Τι θες να πείς κοπελιά; Ότι ξέρουν εκείνοι καλύτερα απο εμένα;
- Διαφωνείτε ότι π.χ. η υπερβολική ταχύτητα είναι ενας παράγοντας που αυξάνει τις πιθανότητες ατυχημάτων;
- Βεβαίως! Η ταχύτητα μπορεί να σε σώσει!
- !!!
- Ας πούμε ότι εγώ πάω με 120, και πλησιάζω σε μια διασταύρωση όπου εγώ έχω πράσινο, αλλά αυτός που έρχεται απο τα δεξιά παραβιάζει το κόκκινο και πεφτει πάνω μου. Αν πήγαινα με 150 δεν θα πέρναγα το φανάρι πρίν με φτάσει;
- ... (απόλυτη σιγή)

Μια συνάντηση αλλιώτικη από τις άλλες...

Δεν ξέρω πόσοι απο εσάς γνωρίζετε το flickr. Είναι ένας χώρος στο ίντερνετ, όπου μπορείς να ανεβάσεις φωτογραφίες, να δείς τις φωτογραφίες άλλων, να τις σχολιάσεις, και γενικά να επικοινωνήσεις με ανθρώπους που έχουν ώς χόμπυ, ή και επάγγελμα, την φωτογραφία. Ένας απο τους τρόπους επικοινωνίας, είναι η δημιουργία ομάδων (groups)στις οποίες ανεβάζουν φωτογραφίες με ίδιο θέμα, διοργανώνουν διαγωνισμούς-ασκήσεις, και τιθενται θέματα προς συζήτηση. Ένα απο αυτά στο οποίο είμαι μέλος είναι το Greeks on contemporary Greek life / Η "πλατεία" μας.

Ένας απο τους ιδρυτές του group αυτού είχε την ιδέα να βρεθούμε και να γνωριστούμε απο κοντά. Χάρη σε αυτόν, συναντηθήκαμε για ένα "Σεμινάριο στη γευσιγνωσία του οίνου". Εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα, πάρα πολύ καλή παρουσίαση. Γενικώς οι συνθήκες ήταν οι πλέον κατάλληλες για να "σπάσει ο πάγος". Το κρασί έκανε καλή δουλειά... Παντού χαμόγελα, γέλια και φυσικά... φωτογραφικές να αστράφτουν!!! Σε όλα τα μεγέθη και μοντέλα!!!

Στη συνέχεια καταλήξαμε στα διπλανά Floca, όπου πλέον οι συζητήσεις είχαν ποικίλο ενδιαφέρον. Ήταν πραγματικά, μια απο τις καλύτερες εξόδους μου. Με ανθρώπους που ήξερα μόνο απο τις φωτογραφίες που έβγαζαν. Σε μια συνάντηση όπου η ηλικία, η οικογενειακή κατάσταση και η ιδιότητα, δεν είχαν καμία απολύτως σημασία.


Κατά τη διάρκεια της συνάντησης θυμήθηκα όλες εκείνες τις δαιμονολογικές εκθέσεις που μας έβαζαν να γράφουμε στο γυμνάσιο για το ίντερνετ, και τις καταστροφικές επιπτώσεις που θα είχε στον τρόπο ζωής μας... Κουραφέξαλα!!!

Να 'μαστε...

Οι φωτογραφίες είναι των :
Anna_Greece
bloizos
Fotini
Fractal
greekadman
yiannisrigakis
Nafsika
Polymnia

Αν έχω ξεχάσει κάποιον, παρακαλώ διορθώστε με.

Ζητείται τροπικό ψάρι που κολυμπάει δυτικά της Αφρικής!!!

Τον τελευταίο καιρό έχω ανοίξει λογαριασμό στο Stat counter όπου μπορώ να βλέπω την κίνηση των επισκέψεων στο μπλόγκ μου. Επίσης μπορώ να βλέπω τους επισκέπτες στον παγκόσμιο χάρτη. (πολύ Big Brother κατάσταση, ε;)

Μόνο που ο τελευταίος επισκέπτης μου ζει στα νερά δυτικά της Αφρικής, νότια της Γκάνας, ακριβώς πάνω στον ησημερινό!!! (θα ψηθείς καρδιά μου!) Εντάξει, καταλαβαίνω ότι το πρόγραμμα μάλλον δεν είναι ακριβείας, αλλά το "στίγμα" του είναι αρκετά μακριά απο την ακτή...

Καλά μπάνια ψαράκι!!!

Μεγάλο Σάββατο του παραλόγου...

Να μια φρέσκια πασχαλινή ιστορία, με πρωταγωνιστές τρείς blogger-ίτσες. Εχθές το βράδυ που μιλούσα στο msn με την φίλη amelaco έριξε την άκυρη (πλήν, όπως θα δείτε στη συνέχεια, πολύ καλή ιδέα) να πάμε για καφέ στο Ελ.Βενιζέλος, και μάλιστα να παμε με τον προαστιακό για να δούμε και την διαδρομή. Αν και φαινομενικά άκυρη ιδέα - όπως είπα και στην αρχή- συμφώνησα, γιατί ο γιατρός έχει πει να μην την συγχίζω πολύ... (Ψέμματα... Είμαι κι εγώ παλάβω κατά βάθος ;P) Έτσι, το ηλιόλουστο Μεγάλο Σάββατο του 2007, ενώ όλοι οι Αθηναίοι έχουν φύγει για τα χωριά τους (και εχει αδειάσει ο τόπος! Αρχή Μεσογείων-Πειραιάς 20'!!! Ζήλεια...), ή καταφεύγουν για καφέ σε θησείο, Ζέα, Πειραική κτλ., δύο παλαβές ξεκινάνε απο Ζέα και Πειραική να συναντήσουν μια τρίτη παλαβή (Μια χαρούλα... One joy?!) στο Μοναστηράκι για να πάνε στο αεροδρόμιο για καφε... Whatever...

Αφού στη διαδρομή έχουμε βγάλει φωτογραφίες σε όλες τις πιθανές φάσεις (η amelaco έχει μια ψύχωση με τις φωτογραφίες, λίγο εκνευριστική εκ πρώτης όψεως που σε αποζημιώνει όμως κατόπιν, καθώς έχει απαθανατίσει όλες τις βλακείες που έχεις κάνει, και έχεις μετά να γελάς!), φτάνουμε στον προορισμό μας.





Καθώς βγαίνουμε περιχαρείς και ανέμελες απο τον σταθμό του προαστιακού και πάμε να περάσουμε την διάβαση για να μπούμε στο αεροδρόμιο, συνειδητοποιώ εκπληκτή ότι τα αυτοκίνητα σταματάνε για να περάσουμε ενώ δεν υπάρχει πουθενά φανάρι!!! Οk, λέω, αυτό θα πεί διεθνής αερολιμένας! Φέρνει και τα ήθη των ευρωπαίων στη χώρα μας! (μόνο που εξανεμίζονται μόλις φτάσουν στην αρχή της Αττικής Οδού, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα...)

Μπαίνουμε με τα πολλά στο αεροδρόμιο, κόβουμε βόλτες στα μαγαζιά (μία στέκα, με άσπρα αντιαισθητικά φτερά στα Accessories, που σε κάνει να φαίνεσαι σαν την Βασιλειάδου στους "Γαμπρούς της Ευτυχίας" κάνει 23,50 ευρώ... Θού Κύριε μέρες που είναι!), πάμε και απο το αρχαιολογικό μουσείο που έχει στον πάνω όροφο (απεναντι απο τα Mc Donalds')

Στη συνέχεια πάμε για τον καφέ για τον οποίο υποτίθεται ότι είχαμε έρθει (όχι, όχι μην επιμένετε, δεν κάναμε ολόκληρη εκδρομή για το χαβαλε!), όπου τελικά είμαι η μόνη που παίρνω καφέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.




Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούμε ότι σε λίγο φτάνει το Φώς. Κατά διαβολική (πολύ οξύμωρο για τη μέρα) σύμπτωση, η Μια χαρούλα... One joy?! έχει φέρει δώρο στην amelaco μια λαμπάδα! Λέμε λοιπόν, ότι, μιας που κάναμε το ταξίδι, κρίμα είναι να μην δούμε και την άφιξη του Φωτός. Ξεκινάμε λοιπόν: καταβαίνουμε κάτι σκάλες για να πάμε στις αφίξεις, ρωτάμε και στις πληροφορίες και μας λένε ότι το Φως θα βγεί απο την πύλη 9. Μόνο που στις αφίξεις δεν έχει πύλες αριθμημένες αλλά μόνο πύλη Α και Β. Οπότε κι εμείς θεωρούμε ότι μιλάει για τις εξόδους... Μόνο που έχει μόνο 5 εξόδους και έχω αρχίσει να νιώθω σαν τον Χαρυ Ποττερ στο King's Cross που ψάχνει για την αποβάθρα 9 3/4!!! Αποφασίζουμε να ρωτήσουμε ξανά στις πληροφορίες. Πάει λοιπόν η αγαπητή συν-blogger (ονοματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε!), με το ευγενικό της χαμόγελο στο γκισέ των πληροφοριών, αλλά απο την πολλή συγκίνηση μπλέκει τις Ολυμπιακές Αερογραμμές, με το Αγιο φως και η ερώτηση γίνεται ως εξής:
- Που έρχεται το ολυμπιακό..... χι, χι, χι , χα, χα, χα κτλ κτλ. (η ερώτηση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ...)
- Ναι... (ευτυχώς η κοπέλα στις πληροφορίες είχε χιούμορ...) Για την Ολυμπιακή φλόγα θα προχωρήσετε όλο δεξιά!
Φεύγουμε κι εμείς ξεκαρδισμένες στα γέλια και βρίσκουμε επιτέλους την πύλη 9, η οποία ήταν εκτός του terminal, και μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο (ο οποίος είναι όμως κατάλληλα εφοδιασμένος: λαμπες πετρελαίου, φαναράκια κτλ, όχι σαν εμάς τις γύφτισσες και τις τυχαίως παρευρικόμενες στην τελετή!) περιμένουμε την άφιξη του Αγίου φωτός.



Η ολυμπιακή, για μια ακόμη φορά, επιβεβαίωσε τη φήμη της: μισή με μία ώρα καθυστέρηση (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε), και επι τέλους υποδεχθήκαμε το Φως με τιμές αρχηγού κράτους. Τσολιάδες, μπάντα, άγημα του ναυτικού κτλ. Φωτογραφίες, βίντεο, κινητά να υπερίπτανται του κόσμου... Έφερε κι ένας παπάς το φώς μέχρι εμάς, και άρχισε να το δίνει ο ένας στον άλλον. Μια γιαγιά, απο φόβο να μην της σβήσει το φως είχε ενώσει 2-3 κεριά και κόντευε να γίνει ένα με τη φλόγα, μιας άλλης της έπεσε η λάμπα που είχε φέρει και μετά προσπαθούσε να μαζεψει με χαρτομάντηλο το περιεχόμενο της λάμπας για να μην γλυστρισει κανείς. Τελος το φως μπήκε σε ένα αυτοκινητο και το πλήθος άρχισε να σκορπίζει.

Τώρα;; Πως γυρνάνε με το φώς μεχρι τον Πειραιά; Στο μεταξύ είχε έρθει με το αυτοκίνητο η αδερφή της Μια χαρούλα... One joy?!, η οποία, άκουσον άκουσον, είχε γυρίσει όλη την Αττική για να βρεί αρνί της προτίμησής της (τιμή-ποιότητα κτλ.). Αγοράσαμε και δυο κεράκια απο το αεροδρόμιο, βουτήξαμε και δυο κυπελλάκια του καφέ απο τον Γρηγόρη- μικρογεύματα και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, όπου κάναμε την θρυλική διαδρομή Αεροδρόμιο-Πειραιάς 30-40'!!! (απο το κέντρο της Αθήνας παρακαλώ... Όχι μεσω Αττικής οδού).




Υ.Γ Το εντελώς άκυρο της ημέρας:

Καλή Ανάσταση σε όλους!!!

Word story...

- Sir, we’re closing…
Κοίταξε τον μπάρμαν με θολό βλέμμα, στράγγισε και την τελευταία σταγόνα βότκας, και με αργά βήματα κατευθύνθηκε προς την έξοδο της πάμπ. Το ψιλόβροχο διέλυε την λεπτή ομίχλη που σκέπαζε την πόλη. Καμία σχέση με το κλίμα που είχε συνηθίσει στην Ισπανία. Θυμήθηκε τα ηλιόλουστα μεσημέρια, που ξυπόλυτος έτρεχε στην καυτή γη με την σφεντόνα στο χέρι, χτυπώντας χωρίς έλεος όποιο πουλί έκανε το λάθος να κάτσει σε κάποιο δέντρο. Η ώρα ήταν περασμένη. Όλες οι πάμπ θα έκλειναν σε λίγο. Χρειαζόταν όμως απελπισμένα ένα ποτό ακόμα…

- Fuckin’ London weather, μουρμούρισε φτύνοντας και τυλίχτηκε καλά στην καπαρντίνα του. Σκυφτός, με βιαστικά βήματα κατέβηκε την Padenswick Road, έστριψε σε ένα σκοτεινό στενό δίπλα στο Ravenscourt Park και κατευθύνθηκε στο σταθμό του μετρό. Καθώς περνούσε κάτω από την σκοτεινή γέφυρα, ένα πρεζόνι τον πλησίασε. Τον προσπέρασε αδιάφορα και ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες. Έπρεπε να κατασιγάσει τα δικά του πάθη. Δεν είχε χρόνο για των άλλων.

Η ατμόσφαιρα στο άδειο βαγόνι ήταν αποπνικτική. Έβγαλε το κεφάλι από το παράθυρο. Ο παγωμένος αέρας έκανε τα μάτια του να τσούζουν. Ξάπλωσε στα άδεια καθίσματα και προσπάθησε να κοιμηθεί για λίγο. Μάταια. Μόλις έκλεισε τα μάτια του, ακούστηκε ένας θόρυβος σαν να πέταγαν χαλίκια στο τζάμι. Πετάχτηκε τρομαγμένος και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Μικρά άσπρα χαλίκια έπεφταν από τον ουρανό. Χαλάζι…
- Fuckin’ weather…

Κατέβηκε στο Notting Hill Gate και κατευθύνθηκε στο κλαμπ. Ο πορτιέρης τον κοίταξε δύσπιστα. Δεν είχε άδικο. Το παρουσιαστικό του δεν ήταν ότι καλύτερο : τα βρεμμένα μαλλιά του ήταν κολλημένα στο μέτωπό του, είχε να ξυριστεί μια βδομάδα και η ανάσα του μύριζε αλκοόλ.
- Sorry, we are full…
Έφυγε βρίζοντας. Προσέχοντας να μην τον δουν, έστριψε στο στενάκι που έβγαζε στην πίσω μεριά του μαγαζιού. Θα προσπαθούσε να μπει από την πίσω πόρτα. Το ποτό και το μεσημεριανό burger του είχαν χαλάσει το στομάχι. Ένας θεός ξέρει τι είχε αντί για κιμά. Στηρίχτηκε στον τοίχο και έβγαλε τα σωθικά του. Ένα κουτάβι τον κοίταζε με τα μεγάλα υγρά του μάτια, μη καταλαβαίνοντας γιατί οι άνθρωποι υποφέρουν τόσο χωρίς λόγο.

Ξαφνικά ακούστηκαν ομιλίες. Ένα ζευγάρι μεθυσμένο έβγαινε από μια διπλανή πόρτα. Προσπάθησε να κρυφτεί, ήταν όμως θεοσκότεινα, και όπως ήταν ζαλισμένος σκόνταψε σε κάτι κούτες και σωριάστηκε. Το ζευγάρι ούτε που τον πρόσεξε. Συνέχισε παραπατώντας και βγήκε στον κεντρικό. Όλα γύριζαν, το κρύο ήταν αφόρητο κι εκείνος ανίκανος να σηκωθεί. Έκλεισε τα μάτια.

(Μετά απο πρόσκληση του coperty... Οι λέξεις μου ήταν: σφεντόνα, Ισπανία, κιμάς, βότκα, χαλάζι. Όχι απάντησε μου ειλικρινά: τις σκεφτόσουν πολλή ώρα? Τι μπορούσα να γράψω με τον κιμά??? Έλεος... Οι προσκλήσεις θα γίνουν άλλη μέρα. Η ώρα είναι 2.00 και κάτι μου λέει ότι αν σκεφτώ τώρα λέξεις για την amelaco θα έχω ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα το πρωί...)

Update: πρόσκληση προς amelaco. Οι λέξεις σου είναι: ψωμι, καμηλοπαρδαλη, Μοσχα, φιόγκος, λαπτοπ. καλή τύχη...

Περι τριακοσίων...

Εχθές πήγα με την συν-blogger amelaco και είδαμε τους 300. Άσχετα με τις παρακάτω παρατηρήσεις να τονίσω ότι μου άρεσε πολύ.

1. Αν δεν ήξερα τι παω να δω, έτσι όπως γράφεται ο τίτλος "300" στην αρχή, θα έλεγα ότι παω να δω θρίλερ τύπου Scream, The Ring κτλ.



2. Εκτός απο το Σπαρτιάτες Vs Περσες είχαμε και το ακόλουθο:

"Χαμόγελο colgate Vs δεν έχω πάει ποτε μα ποτέ στον οδοντίατρο". (Μάλλον δεν ήταν αρκετά γευστικός ο πρώτος που πήγε...)


Μα ούτε ένας Πέρσης να μην έχει νορμάλ οδοντοστοιχία! Ο Ξέρξης δεν πιάνεται... Ήταν ούτως ή άλλως φρικιό...

3. Μετά απο 2 ώρες κοιλιακών, τεστοστερόνης, και υποβόσκωντος ερωτισμού -ακριβώς όπως πρεπει δηλαδή- (Είχε αρκετές συγκινητικές σκηνές ακριβώς επειδή έλειπαν τα γλυκανάλατα και άλλα παρόμοια) πέφτει νεκρός ο Λεωνίδας, πέφτουν και οι τίτλοι του τέλους, ανάβουν τα φώτα και παρακολουθώ τον κόσμο που φεύγει... Επιστροφή στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα: μικρή έως μεγάλη μπάκα, σπινθηροβόλο βλέμμα αγελάδας. (Sorry guys... άνιση η μάχη...)

Υπάρχει ελπίδα...

Στις αρχες Ιανουαρίου, εδωσα εξετάσεις για μια έκτακτη ορχήστρα που θα συνόδευε τα μπαλέτα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Αρχικά δεν ήθελα καν να δωσω, πρώτον γιατί δεν περίμενα ότι θα με πάρουν, και δεύτερον γιατί ήξερα ότι θα ήταν για ένα μηνα μόνο, κι εμένα ο στόχος μου ήταν - και είναι- να συγκεντρώσω κάποια χρήματα για να φύγω τον Σεπτέμβριο για Λονδίνο. Μετά απο πιέσεις γονιών και φίλων έδωσα.

Ευτυχως διαψευστηκα...


Είχα ξαναπαίξει σε ορχήστρες και το μόνο που είχα βρεί ήταν ψήγματα ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον, όσον αφορά την μουσική στη χωρα μας. Πολλή γκρίνια, δημοσίους υπαλλήλους, συνδικαλισμό (με την κακή έννοια), και γενικά συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους που είχαν την τύχει να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα και που θα έπρεπε να κάνουν τέχνη. Οι συνάδελφοι ίσως με βρίσκουν ρομαντική -και ίσως έχουν δίκιο- αλλά έτσι θα σκέφτομαι και θα προσπαθώ να ενεργω, σε πείσμα όσων χαλάνε μια τόσο όμορφη ενασχόληση όπως η μουσική.

Όλως παραδόξως, στην ορχήστρα των μπαλέτων δεν γνώριζα κανέναν απο τους περίπου 40 μουσικούς. Και λέω "παραδόξως" γιατί, δυστυχως ή ευτυχως, ο μουσικός κύκλος στην Ελλάδα είναι πολύ μικρός. Ο μαέστρος, ένας Αυστραλός κυριούλης, με απίστευτο χιούμορ και ευγένεια, που με τόση καλοσύνη και τέτοιο χαμόγελο μπορούσε να πάρει την θέση του Αι - Βασίλη, έκανε τις πρόβες να περνούν όχι μονο αγόγγυστα αλλά με πολύ κέφι.

Δουλεύαμε όπως όλα τα θέατρα: κάθε βράδυ παράσταση, εκτός Δευτέρας. Κάθε βράδυ βάδιζα προς το Ακροπόλ, και έβλεπα ανθρώπους χαμογελαστούς, ντυμένους με τα καλά τους, που έρχονταν να διασκεδάσουν. Έρχονταν να τους διασκεδάσουμε... Ναι, αυτή είναι η δουλειά μου. Να κάνω τον κόσμο να χαμογελάει.

Όπου και να γύρναγα το βλέμμα μου έβλεπα ανθρώπους νέους, με ζωντάνια, υγιείς (σωματικά και πνευματικά...), με πολλή όρεξη για δουλειά, με αγάπη γι αυτό που κάνανε, χωρίς τις γκρίνιες και την ιδιοτέλεια που χαλάνε τις σχέσεις μας. Ανθρώπους πραγματικά όμορφους...

Να τι έβλεπα...

Αναλύοντας την Viola (5 πράγματα για μένα)

Κατ' αρχάς να ευχαριστήσω πολύ τον Odyssea-traveller για την πρόσκληση. Λίγο δύσκολο το εγχειρημα, γιατί το blog δεν το έφτιαξα για να λέω τις σκέψεις μου, αλλά μου το έφτιαξαν (με δημοκρατικές διαδικασίες...)

1. Όπως οι περισσότεροι καταλαβαίνουν απο τον τίτλο του blog, ασχολούμαι με την μουσική. Αλλά όχι δεν παίζω βιόλα, αλλά βιολί. (τώρα το πώς καταλήξαμε στο elviola είναι μεγάλη ιστορία και έχει να κάνει με τις δημοκρατικές διαδικασίες που έλεγα πριν...)

2. Άσχετα με το τι πιστεύει ο περισσοτερος κόσμος που με γνωρίζει (όπως ανακάλυψε σήμερα κι η (A)meli melo), είμαι βαθιά καταθλιπτικό άτομο, εξ' ού και το αφιέρωμα στον Καρυωτάκη (παλιό post). Όχι σε σημείο αυτοκτονίας βέβαια, αλλά αρκετά ώστε να κάνω τη ζωή μου δύσκολη...

3. Έχω φοβους γύρω απο το θέμα του θανάτου (περίεργο,ε?), τόσο τον δικό μου όσο και της οικογένειάς μου. Όσον αφορά τον δικό μου, δεν φοβάμαι το συγκεκριμένο γεγονός, αλλά τις συνθήκες. Δεν μπορώ να πώ περισσότερα...

4. Γενικώς είμαι άτομο εγωιστικό. Η εικόνα που δείχνω προς τα έξω όμως δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Έχω την τάση να κρύβω τις αδυναμίες μου, αντί να προσπαθώ να βελτιωθώ, με αποτέλεσμα να καταπιέζομαι, και να πνίγομαι στον κόσμο που έχω φτιάξει για μένα.

5. Ενώ κάνω αρκετά αυστηρή κριτική στους γύρω μου, έχω το καλό ότι αυτοσαρκάζομαι πολύ, και κάπως έτσι βρίσκεται η ισορροπία (με λίγα λόγια, κάπως έτσι γλιτώνω το ξύλο...)


Αυτά τα λίγα από εμένα. Δεν τα πήγα και άσχημα για πρώτη εξομολόγηση στο blog. Έχω να προτείνω το εξής. Μιάς που ξεκίνησε τέτοιο παιχνίδι, μπορούμε να το επεκτείνουμε. Καλώ λοιπόν τον ioannisk και τον odyssea να λάβουν μέρος σε ένα δεύτερο γύρο, όπου θα γράφουμε 5 πράγματα που θα θέλαμε να ισχύουν για εμάς, αλλά δυστυχώς... Όσον αφορά για το πρώτο μέρος του παιχνιδιού, καλώ την (A)meli melo και την Μια Χαρούλα! ....One joy?

Καλή συνέχεια!!!