Υπάρχει ελπίδα...

Στις αρχες Ιανουαρίου, εδωσα εξετάσεις για μια έκτακτη ορχήστρα που θα συνόδευε τα μπαλέτα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής. Αρχικά δεν ήθελα καν να δωσω, πρώτον γιατί δεν περίμενα ότι θα με πάρουν, και δεύτερον γιατί ήξερα ότι θα ήταν για ένα μηνα μόνο, κι εμένα ο στόχος μου ήταν - και είναι- να συγκεντρώσω κάποια χρήματα για να φύγω τον Σεπτέμβριο για Λονδίνο. Μετά απο πιέσεις γονιών και φίλων έδωσα.

Ευτυχως διαψευστηκα...


Είχα ξαναπαίξει σε ορχήστρες και το μόνο που είχα βρεί ήταν ψήγματα ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον, όσον αφορά την μουσική στη χωρα μας. Πολλή γκρίνια, δημοσίους υπαλλήλους, συνδικαλισμό (με την κακή έννοια), και γενικά συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν σε ανθρώπους που είχαν την τύχει να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα και που θα έπρεπε να κάνουν τέχνη. Οι συνάδελφοι ίσως με βρίσκουν ρομαντική -και ίσως έχουν δίκιο- αλλά έτσι θα σκέφτομαι και θα προσπαθώ να ενεργω, σε πείσμα όσων χαλάνε μια τόσο όμορφη ενασχόληση όπως η μουσική.

Όλως παραδόξως, στην ορχήστρα των μπαλέτων δεν γνώριζα κανέναν απο τους περίπου 40 μουσικούς. Και λέω "παραδόξως" γιατί, δυστυχως ή ευτυχως, ο μουσικός κύκλος στην Ελλάδα είναι πολύ μικρός. Ο μαέστρος, ένας Αυστραλός κυριούλης, με απίστευτο χιούμορ και ευγένεια, που με τόση καλοσύνη και τέτοιο χαμόγελο μπορούσε να πάρει την θέση του Αι - Βασίλη, έκανε τις πρόβες να περνούν όχι μονο αγόγγυστα αλλά με πολύ κέφι.

Δουλεύαμε όπως όλα τα θέατρα: κάθε βράδυ παράσταση, εκτός Δευτέρας. Κάθε βράδυ βάδιζα προς το Ακροπόλ, και έβλεπα ανθρώπους χαμογελαστούς, ντυμένους με τα καλά τους, που έρχονταν να διασκεδάσουν. Έρχονταν να τους διασκεδάσουμε... Ναι, αυτή είναι η δουλειά μου. Να κάνω τον κόσμο να χαμογελάει.

Όπου και να γύρναγα το βλέμμα μου έβλεπα ανθρώπους νέους, με ζωντάνια, υγιείς (σωματικά και πνευματικά...), με πολλή όρεξη για δουλειά, με αγάπη γι αυτό που κάνανε, χωρίς τις γκρίνιες και την ιδιοτέλεια που χαλάνε τις σχέσεις μας. Ανθρώπους πραγματικά όμορφους...

Να τι έβλεπα...