Μεγάλο Σάββατο του παραλόγου...

Να μια φρέσκια πασχαλινή ιστορία, με πρωταγωνιστές τρείς blogger-ίτσες. Εχθές το βράδυ που μιλούσα στο msn με την φίλη amelaco έριξε την άκυρη (πλήν, όπως θα δείτε στη συνέχεια, πολύ καλή ιδέα) να πάμε για καφέ στο Ελ.Βενιζέλος, και μάλιστα να παμε με τον προαστιακό για να δούμε και την διαδρομή. Αν και φαινομενικά άκυρη ιδέα - όπως είπα και στην αρχή- συμφώνησα, γιατί ο γιατρός έχει πει να μην την συγχίζω πολύ... (Ψέμματα... Είμαι κι εγώ παλάβω κατά βάθος ;P) Έτσι, το ηλιόλουστο Μεγάλο Σάββατο του 2007, ενώ όλοι οι Αθηναίοι έχουν φύγει για τα χωριά τους (και εχει αδειάσει ο τόπος! Αρχή Μεσογείων-Πειραιάς 20'!!! Ζήλεια...), ή καταφεύγουν για καφέ σε θησείο, Ζέα, Πειραική κτλ., δύο παλαβές ξεκινάνε απο Ζέα και Πειραική να συναντήσουν μια τρίτη παλαβή (Μια χαρούλα... One joy?!) στο Μοναστηράκι για να πάνε στο αεροδρόμιο για καφε... Whatever...

Αφού στη διαδρομή έχουμε βγάλει φωτογραφίες σε όλες τις πιθανές φάσεις (η amelaco έχει μια ψύχωση με τις φωτογραφίες, λίγο εκνευριστική εκ πρώτης όψεως που σε αποζημιώνει όμως κατόπιν, καθώς έχει απαθανατίσει όλες τις βλακείες που έχεις κάνει, και έχεις μετά να γελάς!), φτάνουμε στον προορισμό μας.





Καθώς βγαίνουμε περιχαρείς και ανέμελες απο τον σταθμό του προαστιακού και πάμε να περάσουμε την διάβαση για να μπούμε στο αεροδρόμιο, συνειδητοποιώ εκπληκτή ότι τα αυτοκίνητα σταματάνε για να περάσουμε ενώ δεν υπάρχει πουθενά φανάρι!!! Οk, λέω, αυτό θα πεί διεθνής αερολιμένας! Φέρνει και τα ήθη των ευρωπαίων στη χώρα μας! (μόνο που εξανεμίζονται μόλις φτάσουν στην αρχή της Αττικής Οδού, αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα...)

Μπαίνουμε με τα πολλά στο αεροδρόμιο, κόβουμε βόλτες στα μαγαζιά (μία στέκα, με άσπρα αντιαισθητικά φτερά στα Accessories, που σε κάνει να φαίνεσαι σαν την Βασιλειάδου στους "Γαμπρούς της Ευτυχίας" κάνει 23,50 ευρώ... Θού Κύριε μέρες που είναι!), πάμε και απο το αρχαιολογικό μουσείο που έχει στον πάνω όροφο (απεναντι απο τα Mc Donalds')

Στη συνέχεια πάμε για τον καφέ για τον οποίο υποτίθεται ότι είχαμε έρθει (όχι, όχι μην επιμένετε, δεν κάναμε ολόκληρη εκδρομή για το χαβαλε!), όπου τελικά είμαι η μόνη που παίρνω καφέ, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση.




Και εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούμε ότι σε λίγο φτάνει το Φώς. Κατά διαβολική (πολύ οξύμωρο για τη μέρα) σύμπτωση, η Μια χαρούλα... One joy?! έχει φέρει δώρο στην amelaco μια λαμπάδα! Λέμε λοιπόν, ότι, μιας που κάναμε το ταξίδι, κρίμα είναι να μην δούμε και την άφιξη του Φωτός. Ξεκινάμε λοιπόν: καταβαίνουμε κάτι σκάλες για να πάμε στις αφίξεις, ρωτάμε και στις πληροφορίες και μας λένε ότι το Φως θα βγεί απο την πύλη 9. Μόνο που στις αφίξεις δεν έχει πύλες αριθμημένες αλλά μόνο πύλη Α και Β. Οπότε κι εμείς θεωρούμε ότι μιλάει για τις εξόδους... Μόνο που έχει μόνο 5 εξόδους και έχω αρχίσει να νιώθω σαν τον Χαρυ Ποττερ στο King's Cross που ψάχνει για την αποβάθρα 9 3/4!!! Αποφασίζουμε να ρωτήσουμε ξανά στις πληροφορίες. Πάει λοιπόν η αγαπητή συν-blogger (ονοματα δε λέμε, οικογένειες δε θίγουμε!), με το ευγενικό της χαμόγελο στο γκισέ των πληροφοριών, αλλά απο την πολλή συγκίνηση μπλέκει τις Ολυμπιακές Αερογραμμές, με το Αγιο φως και η ερώτηση γίνεται ως εξής:
- Που έρχεται το ολυμπιακό..... χι, χι, χι , χα, χα, χα κτλ κτλ. (η ερώτηση δεν ολοκληρώθηκε ποτέ...)
- Ναι... (ευτυχώς η κοπέλα στις πληροφορίες είχε χιούμορ...) Για την Ολυμπιακή φλόγα θα προχωρήσετε όλο δεξιά!
Φεύγουμε κι εμείς ξεκαρδισμένες στα γέλια και βρίσκουμε επιτέλους την πύλη 9, η οποία ήταν εκτός του terminal, και μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο (ο οποίος είναι όμως κατάλληλα εφοδιασμένος: λαμπες πετρελαίου, φαναράκια κτλ, όχι σαν εμάς τις γύφτισσες και τις τυχαίως παρευρικόμενες στην τελετή!) περιμένουμε την άφιξη του Αγίου φωτός.



Η ολυμπιακή, για μια ακόμη φορά, επιβεβαίωσε τη φήμη της: μισή με μία ώρα καθυστέρηση (έτσι για να μην ξεχνιόμαστε), και επι τέλους υποδεχθήκαμε το Φως με τιμές αρχηγού κράτους. Τσολιάδες, μπάντα, άγημα του ναυτικού κτλ. Φωτογραφίες, βίντεο, κινητά να υπερίπτανται του κόσμου... Έφερε κι ένας παπάς το φώς μέχρι εμάς, και άρχισε να το δίνει ο ένας στον άλλον. Μια γιαγιά, απο φόβο να μην της σβήσει το φως είχε ενώσει 2-3 κεριά και κόντευε να γίνει ένα με τη φλόγα, μιας άλλης της έπεσε η λάμπα που είχε φέρει και μετά προσπαθούσε να μαζεψει με χαρτομάντηλο το περιεχόμενο της λάμπας για να μην γλυστρισει κανείς. Τελος το φως μπήκε σε ένα αυτοκινητο και το πλήθος άρχισε να σκορπίζει.

Τώρα;; Πως γυρνάνε με το φώς μεχρι τον Πειραιά; Στο μεταξύ είχε έρθει με το αυτοκίνητο η αδερφή της Μια χαρούλα... One joy?!, η οποία, άκουσον άκουσον, είχε γυρίσει όλη την Αττική για να βρεί αρνί της προτίμησής της (τιμή-ποιότητα κτλ.). Αγοράσαμε και δυο κεράκια απο το αεροδρόμιο, βουτήξαμε και δυο κυπελλάκια του καφέ απο τον Γρηγόρη- μικρογεύματα και μπήκαμε στο αυτοκίνητο, όπου κάναμε την θρυλική διαδρομή Αεροδρόμιο-Πειραιάς 30-40'!!! (απο το κέντρο της Αθήνας παρακαλώ... Όχι μεσω Αττικής οδού).




Υ.Γ Το εντελώς άκυρο της ημέρας:

Καλή Ανάσταση σε όλους!!!