[...] πέστε μου
πόσοι νοσταλγοί
ζήτησαν να γυρίσουν
κι' όμως
στο τέλος
δεν το έπραξαν
μην ξανανοσταλγήσουν
Εγγονόπουλος
πόσοι νοσταλγοί
ζήτησαν να γυρίσουν
κι' όμως
στο τέλος
δεν το έπραξαν
μην ξανανοσταλγήσουν
Εγγονόπουλος
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
5 comments:
Ω! τι υπεροχα λογια...
Βιολα δεν βουτας μια αφισα να μου τη δωσεις οταν καποια στιγμη θα κατεβω Αθηνα? :)
Και ακριβώς αυτό το τετράστιχο συνοψίζει τη ζωή μου τον τελευταίο ενάμιση χρόνο.
Το μεγαλείο της ποίησης...
Μιας και δεν περνάω σχεδόν ποτέ από το κέντρο, περιμένω ανταποκρίσεις!
Όμορφα λόγια από όμορφους ανθρώπους... Καλήμέρα!
@identity
Για να την βουτήξω δεν το βλέπω... Θα με βουτήξει πρώτος ο σεκιουριτάς του μετρό! Υπόσχομαι όμως να την βγάλω φωτογραφία.
@ astero
Εμένα πάλι μου δημιούργησε προβληματισμό για το κατα πόσο είναι όντως λύση το να ζεις στο εξωτερικό, προκειμένου να αποφύγεις τα προβλήματα της χώρας σου. Το καλό είναι να μας προβληματίζει βέβαια, γιατι αλλιώς, τί τέχνη θα ήταν;
Αυτό είναι που μου αρέσει με την ποίηση, αλλά και ο λόγος που αντιπαθώ τις "αναλύσεις" της τέχνης.
Κάθε άνθρωπο τον αγγίζει με διαφορετικό τρόπο, ο καθένας μπορεί να "διαβάζει" διαφορετικά πράγματα, ανάλογα με τα βιώματά του...
@ astero
Πες τα χρυσόστομη!!! Που παρακαλούσα να μην κάνουμε στο σχολείο πεζό ή ποίημα που να έχω διαβάσει μόνη μου, για να μην μου χαλάσει την εντύπωση που είχα όταν το διάβαζα μόνη μου!!! Βραχνάς μου είχαν γίνει τα "κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας", κι ας είμαι βιβλιοφάγος! Mεταξύ μας...ίσως γι αυτό είχα πρόβλημα :D
Post a Comment