My Christmases

If there is a key word for Christmas celebrations in my house, that is repetition. First of all you have repetition of people, not only year to year, but also day by day... Within 2 weeks I've seen all 13 members of my close family (in the same combination, i.e. all together) about 4 times... More than what I see them in 3 months and some of them in 1-2 years.

Then comes the repetition of dishes. No matter how innovative you can be,with greek mothers cooking for 30 people when they only need to feed 10, there is little chance you won't eat something at least twice. That of course gives you the opportunity to make comparisons on who cooks better, and as a result everyone does their best! That also means of course many extra kilos and a wish there was a 2 weeks hibernation period after Christmas so as to digest. Blood tests for cholesterol and blood pressure are strictly forbidden till the end of January...

But the most important of all is: the repetition of talks. You know beforehand all the conversations that are about to take place: grandparents talking about high pressure pills, parents talking about old family controversies, and us, "the kids", whispering nonsense and making fun of the olders... (till we become like them)

I have to admit though that there is no surprise in these family gatherings. You know who is coming, you know what they are going to bring, you know what you are going to eat and what you are going to talk about! And since surprises are not always pleasant, I think it is great!!! You can take all precautions in time! You leave the wine close to grandpa, who just wants to feel it is always within reach, you leave the roast close to dad, so that he is in charge of the serving and does not pull a long face for having a small portion, you make sure there is the age division in the seating, so that you do not need to bend over 2-3 bold people to talk to your cousin, while your half-deaf grandpa shouts over to the equally deaf grandma about this new very strong pill that the cardiologist prescribed (most probably to avoid hear attacks during Christmas orgies...) And of course you avoid people shouting over the other end of the table...

But no matter what, I love Christmas gatherings!

Aaaarghl!!!!

Lovely colleague (of course male...) decides on Friday that he does not want to finish his lentil-soup, so the most logical (ie convenient, in stupid people's language) thing to do is to empty his lunch box into the sink... However, poor sink was not born with the ability to swallow, so it gets clogged (big surprise for the stupid colleague!!!!). The (stupid) collegue can see in my eyes that there is absolutely NO F... WAY I'm gonna put my hand in the sink to fix his lentil mess, so he tries to do it himself (HUGE MISTAKE!!!!!). He comes at last and says that it is still clogged... On Monday I come to office with this poisonous powder, which produces this disgusting fumes that supposely "de-clog" your sink, but practicaly send you to the grave a bit sooner than planned. To my suprise it does ABSOLUTELY NOTHING!!!! And I think to myself: If I can digest lentils, why can't this think dissolve them???????? Oh my God what have I been eating!!!!! Anyway, after the panic attack, I call the plumber to fix it. Guess what!!!! The lovely, stupid, incompetent colleague had tried to take the lentils out of the sink by using straws, that he actually left them to fall in!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 83 euros for 5 straws!!!!!

God help me, cause I am working in a kindergarden and I did not know!!!!!

IT'S NOT OK!! OK??

You're boarding on the plane and you find a middle aged man with notes and papers scattered everywhere sitting in the seat besides you. Which is ok, given that he doesn't stink... A few minutes later this gorgeous 30 something guy in a suit comes and claims that the middle aged man has taken his seat. And it turns out that the middle aged man has confused rows 13 and 14 . Ok! fate smiles!! Right? He stands up so as to move, but the gorgeous looking guy, apart from gorgeous (have I mentioned he's gorgeous??), is very kind and offers to swap seats with the middle aged man to avoid the fuss. Which is kind; but not ok anymore... Can it get worse? OF COURSE!!!! Right after, the middle aged man decides that, since the flight is not crowded, he will sit somewhere else, so as to scatter his papers and notes everywhere in peace. Which of course means that the gorgeous looking guy could have sat by you in the first place. And THAT is NOT OK! OK? Aaaarghl!!!!

At the opera...

There are a couple of things that I hate when I go to the opera, and unfortunately they always happen!!!!
1. Old ladies almost touching the ground under the weight of the jewellery shop they are wearing (did I say shop??? sorry I meant the whole Cristie's!!!!). Wake up "girls"!!! you;re nowhere near being pretty with all this glittering stuff around your neck; you are slow walkers anyway, now you almost melt on the pavement!!
2 So-called "artists" who wander with this feverish and "lively" expression in their eyes that my bro is calling "melancholic cow", facing the ceiling cause nothing less is good enough. Excuse me madam, but your nose is blocking my view!!!
3 Ladies (usually old) who have never been there before but only know 3 bars of THE most famous aria of the opera and they decide they can sing them along with the singer. If I had paid a ticket to hear you missy, you would have been 50 years younger and on stage! Not 3 rows behind me in the cheap area!!!

more than a year...

In fact, one year, 5 months and 4 days that I haven't written in my blog... Not that I did not have things to write. things happen all the time. I just did not bother. And i'm writing in English... That's kind of a first...Although it's long since I noticed that I can say things easier in English. Not better; just easier. I think that's because although I understand the essence of what I say it does not give me the feeling of how important something is. In English I can say things I would not dare say in my language. It's the same as swering... I swear a lot in English, but although I know the exact meaning of what I say i can say it withough blushing. Not that I blush in greek, but I simply cannot even pronounce some words. It does not feel right. So any conversation with therapists etc HAS to be in English. It's easier and more relieving...

I think I've changed a lot. Or rather, I've become my old self again. Before opening the blog I never used any means of communicating my thoughts to the world around me. There is a reason for this 'my'! If you share them then they become 'ours'. And I'm a bit afraid of this 'ours'. I've always been alone, I've never shared these things. I never liked sharing these things. although it's this sharing I'm longin for. Anyway... Too much sharing for tonight... Good night.

...

Ήταν μια μικρή αγάπη

φοβισμένη ντελικάτη

που τη άγγιξες μοναχα ένα λεπτό

και την προσπέρασα κι εγώ...

Νυχτα Χριστουγεννων- Αντον Τσεχοφ

Η νέα γυναίκα, είκοσι τριών χρόνων, με πρόσωπο απίστευτα χλωμό, στεκόταν στην άκρη της θάλασας και κοιτούσε τον ορίζοντα. Κάτω απο τα μικροκαμωμένα πόδια της με τα βελουτέ μποράκια, μια ετοιμόρροπη σκάλα, με μια ετοιμόρροπη κουπαστή, οδηγούσε στο νερό.
Κοιτούσε περα μακριά, όπου έχασκε ο ορίζοντας, σκεπασμένος απο βαθύ, αδιαπέραστο σκοτάδι. Δε φαίνονταν ούτε αστέρια, ούτε θάλασσα καλυμμένη με παγο, ούτε φώτα. Έβρεχε δυαντά...

"Τι να είναι άραγε εκεί κάτω;" σκεφτόταν η γυναίκα κοιτάζοντας μακριά, προφυλαγμένη απο τον αέρα και τη βροχή με μια μουσκεμένη κοντή γούνα και ένα σάλι.

Κάπου εκεί, σ' αυτό το αδιαπέραστο σκοτάδι, θα πρέπει να βρίσκεται την ώρα αυτή ο άντρας της, ο γαιοκτήμονας Λιτβίνοφ, με τα αλιευτικά του. Αν η χιονοθύελλα των τελευταίων δύο ημερών στη θάλασσα δε σκεπασε με χιόνι τον Λιτβίνογ και τους ψαράδες του, τώρα θα πρέπει να κατευθύνονται προς την ξηρά. Η θάλασσα φούσκωσε και σύντομα θ' αρχίσει να σπάει τους παγους καταπώς λενε. Οι πάγοι δεν μπορούν να αντέξουν τον άνεμο αυτό. Θα προλάβουν άραγε τα αλιευτικά έλκηθρά τους, βαριά και δυσκίνητα, να φτάσουν στην ξηρά προτύ η κατάχλωμη γυναίκα ν' ακούσει το μουγκρητό της θάλασσας που ξυπναει;

Ήθελε να κατέβει, οπωσδήποτε. Η κουπαστή μετακινήθηκ κάτω απο το χέρι της, και βρεμένη, γλίστρησε, της ξέφυγε σαν ψάρι. Αναγκάστηκε να καθίσει και να δοκιμάσει να την κατέβει στα τέσσερα, κρατημένη γερά από τα παγωμένα βρώμικα σκαλοπάτια. Φύσηξε ο αέρας και άνοιξε τη γούνα της. Το στέρνο της μύριζε ξυνίλα.

"Άγιε Νικόλαε, θαυματουργέ, η σκάλα αυτή δεν έχει τελειωμό!" ψιθύρισε η νεαρή γυναίκα, μετρώντας ένα ένα τα σκαλάκια.

Ήταν ακριβώς δεκαεννιά, και κατέβαιναν σε ευθεία γραμμή, κι όχι ελικοειδώς, σχηματίζοντας οξεία γωνία με την επιφάνεια του νερού. Ο άνεμος τα ταρακουνούσε με μανία από τη μία πλευρά στην άλλη, κι αυτά έτριζαν, σαν τάβλα έτοιμη να σπάσει.

"Ποιός είναι;" ακούστηκε μια αντρική φωνή.

"Εγώ, Ντενίς..."

Ο Ντενίς , ψηλός, μεγαλόσωμος γέροντας, με μακριά γκρίζα γενειάδα, στεκόταν στην ακτή, στηριγμένος σε εάν μεγάο μπαστούνι και κοιτώντας, κι αυτός, το αδιαπέραστο σκοτάδι. Στεκόταν κι έψαχνε ένα στεγνό σημείο στα ρούχα του, για ν' ανάψει πάνω εκεί ένα σπίρτο και να καπνίσει το τσιμπούκι του.

"Εσείς είστε, αρχόντισσα Νατάλια Σεργκέγεβνα;" ρώτησε με κατάπληκτη φωνή. "Σε τέτοιο χμό; Τι κάνετε εδώ; Με τη διάπλασή σας και μάλιστα μετά τη γέννα, ένα κρύωμα μπορεί να είναι αιτία θανάτου. Γυριστε σπίτι, μητερούλα!"

Εκείνη τη στιγμή, ακούστηκε το κλαμα μιας γριάς. Έκλαιγε η μάνα του ψαρά Γεφσέι, που είχε φύγει με τον Λιτβίνοφ για ψάρεμα. Ο Ντενίς αναστέναξε και κούνησε το χέρι.

"Έζησες κι εσύ γριά" είπε απευθυνόμενος στο κενό, "στον κόσμο ετούτο εβδομήντα χρονάκια, και σαν μικρό παιδί, δεν κατάλαβες τίποτα. Τα πάντα, ανόητη είναι θέλημα Θεού! Με τη γέρικη ανημπόρια σου, θα έπρεπε τώρα να κα΄θεσαι δίπλα στη σόμπα κιι όχι να στέκεσαι μέσα στην υγρασία! Πήγαινε στο καλό του Θεού!"

"Μα ο Γεφσέι μου, ο Γεφσέι! Έναν τον έχω, Ντενισάκι!"

"Θέλημα Θεού! Αν δεν του είναι γραμμένο να πεθάνει στη θάλασσα, τότε ακόμη κι αν η θάλασσα τον τσακίσει εκατό φορές, ζωντανός θα μείνει. Κι αν, μητέρα, του είναι γραφτό να βρεί το θάνατο αυτή τη φορά, τότε δε θα το κρίνουμε εμείς. Μην κλαίς, γριά! Δεν είναι μόνος του ο Γεφσέι στη θάλασσα! Είναι και ο άρχοντας Αντρέι Πετρόβιτς. Εκεί κι ο Φέντκα, κι ο Κουζμά, κι ο Ταρασένκο, ο Αλιόσκα..."

"Είναι όμως ζωντανοί, Ντενισάκο;" ρώτησε η Νατάλια Σεργκέγεβνα με τρεμάμενη φωνή.

"Ποιός να ξέρει, αρχόντισσα! Αν χθές, τρίτη μέρα τώρα, δεν τους πήρε η χιονοθύελλα, θα πρεπει να είναι ζωντανοί. Κι αν η θάλασσα δε σπάσει, τότε και πάλι θα είναι ζωντανοί. Δε βλέπειςόμως τι αέρας κι αυτός!"

"Κάποιος περπατάει στον πάγο!" είπε ξάφνου η νεαρή γυναίκα, με αφύσικα βραχνή φωνή, πισωπατώντας, σαν να φοβήθηκε.

Ο Ντενίς μισόκλεισε τα μάτια και αφουγκράστηκε.

"Όχι, αρχόντισσα, κανένας δεν ερχεται", είπε. "Ο χαζός ο Πέτκα κάθεται στη βάρκα και κουνάει τα κουπιά. Πετράκη!" φώναξε ο Ντενίς. "Κάθεσαι;"

"Κάθομαι, παππού!" ακούστηκε μια αδύναμη, άρρωστη φωνή.

"Πονάς;"

"Πονάω, παππού! Δεν έχω πια δυνάμεις!"

Στην ακτή, εκεί που άρχιζε ο πάγος, υπήρχε μια βάρκα. Στη βάρκα, στον πάτο της, καθόταν ένας ψηλός νεαρός με αδιανόητα μακριά πόδια και χέρια. Ήταν ο χαζο-Πετράκης. Με σφιγμένα τα δόντια και τρέμοντας ολόκληρος, κοιτούσε το μαύρο κενό, πασχόζοντας κι αυτός να διακρίνε κάτι. Κάτι περίμενε κι αυτός απο τη θάλασσα. Τα μακριά χέρια του κρατιόντουσαν από τα κουπιά, ενώ το αριστερό του πόδι ήταν διπλωμένο κάτω από το σώμα του.

"Πονάει ο χαζούλης μας!" είπε ο Ντενίς πλησιάζοντας τη βάρκα. "Το πόδι του πονάει του άμοιρου. Κι έχασε το μυαλό του από τον πόνο. Κι εσύ, βρε Πετράκη, καλύτερα να πήγαινες στη ζεστασιά! Εδώ θα κρυώσεις χειρότερα..."

Ο Πετράκης σιωπούσε. Έτρεμε και μόρφαζε απο τον πόνο. Του πονούσε ο αριστερός γοφός, το πίσω μέρος του, ακριβώς στο σημείο που περνούσε το νεύρο.

"'Αντε Πετράκη!" είπε ο Ντενίς με μαλακή, πατρική φωνή. "Πα 'νε, ξάπλωσε δίπλα στη σόμπα, κι ο Θεός θα δώσει, το πρωί το πόδι σου θα είναι καλύτερα!"

"Το νιώθω!" μουρμούρισε ο Πετράκης, σφίγγοντας τα σαγόνια του.

"Τι νιώθεις, χαζούλη;"

"Ο πάγος έσπασε".

"Πώς το νιώθεις;"

"Ακούω το θόρυβο. Το ένα βουητό είναι του αέρα, το άλλο του νερού. Κι ο άνεμος άλλαξε, έγινε πιο μαλακός, Καμια δεκαριά βέρστια από δω πέρα, σπάει τώρα ο πάγος".

Ο γέρος αφουγκράστηκε, για πολλή ώρα, αλλά μέσα στη γενική κοσμοχαλασιά δε διέκρινε τιποτα, ακτός απο το βουητό του ανέμου και το μονότονο ήχο της βροχής. Πέρασε μισή ώρα στην αναμονή και τη σιωπή. Ο άνεμος έκανε τη δουλειά του. ΓΙνόταν όλο και πιο κακός, και θα έλεγες ότι είχε αποφασίσει, παση θυσία, να σπάσει τον πάγο και να πάρει το γιο της γριάς και το σύζυγο της χλωμής γυναίκας. Η βροχή στο μεταξύ γινόταν όλο και πιο αδύναμη. Σύντομα έγινε τοσο αραιή που μπορούσες πια να διακρίνεις με΄σα στο σκοτάδι τις ανθρώπινες φιγούρες, το περίγραμμα της βάρκας και τη λευκότητα του χιονιού. Μέσα απο το βουητό του ανέμου μπορούσες τώρα να ξεχωρίσεις τις κωδωνοκρουσίες. Χτυπούσε η παλιά καμπάνα, πάνω, στο ψαράδικο χωριουδάκι. Οι άνθρωποι που έπεφταν σε χιονοθύελλα στη θάλασσα, έπρεπε να κατευθυνθούν προς αυτούς τους ήχους - ήταν το σωσίβιο από το οποίο αρπάχεται ο ναυαγός.

"Παππού, το νερό είναι πια κοντά! Το ακούς;"

Ο παππούς αφουγκράστηκε προσεχτικά. Τη φορά αυτή άκουσε ένα βουητό, που δεν έμοιαζε με του ανέμου ούτε με το θρόισμα των δέντρων. Ο χαζούλης είχε δίκιο. Δεν υπήρχε πια αμφιβολία ότι ο Λιτβίνοφ και οι ψαράδες του δε θα επέστρεφαν στη στεριά να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα.

"Ναι, βέβαια!" είπε ο Ντενίς. "Σπάει!"

Η γριά ούρλιαξε και σωριάστηκε κάτω. Η αρχόντισσα, μούσκεμα και τρέμοντας απο το κρύο, πλησίασε τη βάρκα κι έστησε αφτί. Τώρα άκουσε κι αυτή την απαίσια βουή.

"Μπορεί να είναι ο άνεμος!" είπε. "Ντενίς, είσαι σίγουρος ότι σπάει ο πάγος;"

"Είναι θέλημα Θεού!... Για τις αμαρτίες μας, κυρία..."

Ο Ντενίς αναστέναξε και συμπλήρωσε με τρυφερή φωνή:
"Πηγαίνετε επάνω, κυρία! Είστε ήδη εντελώς μουσκίδι".

Οι άνθρωποι που έστεκαν στην ακτή άκουσαν το σιγανό γέλιο, γέλιο παιδικό, ευτυχιμένο... Γελούσε η χλωμή νυναίκα. Ο ΝΤενίς ξερόβηξε. Πάντα έβηχε δυνατά όταν ήθελε να κλάψει.

"Έχασε το μυαλό της!" ψιθύρισε στη σκοτεινή σιλουέτα του άντρα δίπλα του.

Η ατμόσφαιρα έγινε πιο φωτεινή. Έλαμψε το φεγγάρι. Τώρα φαίνονταν όλα: και η θάλασσα με τους μισολιωμένους πάγους,και η αρχόντισσα, κι ο Ντενίς, κι ο χαζούλης ο Πετράκης, που μόρφαζε απο τον αβάσταχτο πόνο. Πιο πέρα στέκονταν οι χωρικοί που , για κάποιο λόγο, κρατούσαν στα χέρια ένα σκοινί.

Όχι μακριά απο την ακτή, ακούστηκε πρώτο φαρμακερό τρίξιμο. Σύντομα ακολούθησε και δεύτερο και τρίτο κι ο αέρας κατακλύστηκε απο έναν τρομαχτικό τριγμό. Η λευκή ατέλειωτη επιφάνεια κυμάτισε και σκοτείνιασε. Το τέρας ξύπνησε και άρχισε την ταραγμένη ζωή του. Το βουητό του ανέμου, ο θόρυβος του δάσους, τα βογκητά του Πετράκη και ο ήχος της καμπάνας, όλα πνίγηκαν στο μουγκρητό της θάλασσας.

"Πρέπει ν' ανέβουμε απάνω!" φώναξε ο Ντενίς. "Η ακτή θα πλημμυρίσει και θα πεταχτούν έξω οι πάγοι. Αλλά αρχίζει και ο όρθρος τώρα, παιδιά! Πηγαίνετε, μητερούλα αρχοντισσα! Ο Θεός το ήθελε!"

Ο Ντενίς πληρίασε τη Νατάλια Σεργκέγεβνα και την έπιασε προσεχτικά από τον αγκώνα...

"Πάμε μητερούλα!" είπε τρυφερά, με φωνή γεμάτη συμπόνια.

Η αρχόντισσα έσπρωξε με το χέρι της τον Ντενίς και ηκώνοντας ψηλά το κεφάλι πήγε προς τη σκάλα. Δεν ήταν πια τόσο θανάσιμα χλωμή: στα μάγουλά της παιχνίδιζε ένα υγιέστατο κόκκινο χρώμα, σαν να είχαν μεταγγίσει στον οργανισμό της φρέκο αίμα. Τα μάτια της δεν έμοιαζαν πια κλαμμένα, και τα χέρια που συγκρατούσν στο στήθος το σάλι της δεν έτρεμαν, όπως πρίν... Τώρα, καταλάβαίνε κι η ίδια ότι μόνη της, χωρίς βοήθεια από άλλους, θα μπορούσε να ανέωει την ψηλή σκάλα...

Φτάνοντας στο τρίτο σκαλί, σταμάτησε σαν κεραυνοβολημένη. Μπροστά της στεκόταν ένας ψηλός, γεροδεμένος άντρας με ψηλές μπότες και κοντή γούνα...

"Εγώ είμαι Νατάσα... Μη φοβάσαι!" είπε ο άντρας.

Η Νατάλια Σεργκέγεβνα παραπάτησε. Στον ψηλό προβάτινο σκούφο, στα μαύρα μουστάκια και τα μαύρα μαλλιά αναγνώρισε τον άντρα της, τον τσιφλικά Λιτβίνοφ. Ο άντρας τη σήκωσε στα χέρια και τη φίλησε στο μάγουλο, καλύπτοντάς την ταυτόχτονα με μια μυρουδιά από κραί και κονιάκ. Ήταν ελαφρώς μεθυσμένος.

"Να χαίρεσαι Νατάσα!" είπε. "Δε χάθηκα κάτω από το χιόνι και δεν πνιγηκα. Την ώρα της χιονοθύελλας, ε΄γω και οι ψαράδες μου φτάσαμε ως το Ταγκανρόκ, απ' όπου και ήρθα, σε σενα... και ήρθα..."

Ψεύδιζε, κι εκίνη, κατάχλωμη πάλι και τρέμοντας, τον κοιτούσε με κατάπληκτα, τρομαγμένα μάτια. Δεν πίστευε...

"Πώς μούσκεψες έτσι, πως τρέμεις!" μουρμούρισε εκείνος σφίγγοντάς την πάνω του...

Στο μεθυσμένο απο ευτυχία κι από ποτό πρόσωπό του απλώθηκε ένα απαλό, παιδκά γλυκό χαμόγελο... Τον περίμενε μέσα σ' αυτό το κρύο, μέσα στη νύχτα, μ' αυτό τον άθλιο καιρό! Αγάπη δεν είναι αυτό; Γέλασε απο ευτυχία...

Μια διαπεραστική κραυγή, που σου ξέσκιζε την ψυχή, ήρθε ως απαντηση στο ευτυχισμένο γέλιο του. Ούτε το μουγκρητό της θάλασσας, ούτε ο άνεμος, τίποτα δεν ήθαταν σε θέση να τη σκεπάσει. Με πρόσωπο παραμορφωμένο απο απόγνωση, η νεαρή γυναίκα δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το ουρλιαχό που ξεπετάχτηκε από μέσα της. Ένα ουρλιαχτό που τα έλεγε όλα: και την παντρειά χωρίς τη θέλησή της, και την ακατανίκητη αντιπάθεια για τον άντρα της, και τη θλίψη της μοναξιάς, και, τέλος, την διαψευσμένη ελπίδα για μια ελεύθερη χηρεία. Όλη της η ζωή, με τις λύπες και τα δάκρυα και τον πόνο, ξεχύθηκε μ' αυτή την κραυγή, που δνε μπορούσαν να την πνίξουν ούτε οι πάγοι που έσπαγαν. Κι ο άντρας της την κατάλαβε αυτή την κραυγή, δε θα μπορούσε να μην την καταλάβει...

"Λυπάσαι που δεν με σκέπασε το χιόνι, που δνε με πλάκωσαν οι πάγοι!" ψιθύρισε.

Το κάτο χείλι του άρχισε να τρέμει, και στο πρόσωπότου απλώθηκε ένα πικρό χαμόγελο. Κατέβηκε απο το σκαλοπάτι και άφησε κάτω τη γυναίκα του.

"Ας γίνει το δικό σου, λοιόν!" είπε.

Γυρίζοντάς της την πλάτη, κατευθύνθηκε προς τη βάρκα. Πιο πέρα, ο Πετράκης, σφίγγοντας τα δόντια, τρέμοντας και πηδώντας στο ένα πόδι, τραβούσε τη βάρκα στο νερό.

"Για πού το 'βαλες;" τον ρώτησε ο Λιτβίνοφ.

"Πονάω, εξοχότατε! Θέλω να πνιγώ... Οι πεθαμένοι δεν πονάνε..."

Ο Λιτβίνοφ πήδηξε στη βάρκα. Ο χαζούλης τον ακολούθησε.

"Έχε γειά Νατάσα!" φώνξε ο τσιφλικάς. "Ας γίνει το δικό σου! Θα έχεις αυτο που περίμενες στέκοντας εδώ στο κρύο. Ο Θεός μαζί σου!"

Ο χαζούλης κούνησε τα κουπιά, και βάρκα, σκονταφτοντας σε ένα μεγάλο κομται παγου, πήγε να συναντήσει τα ψηλά κύματα.

"Τράβα κουπί Πετράκη, δωσ' του!" είπε ο Λιτβίνοφ. "Πιο μακριά, όσο πιο μακριά!"

Ο Λιτβίνοφ, κρατημένος από την κουπαστή της βάρκας, ταρακουνιόταν, έχοντας τα μάτια του στραμμένα στη στεριά. Εξαφανίστηκε η νατάσα του, εξαφανίστηκαν τα φωτάκια από τις καμινάδες, εξαφανίστηκε, τελικά, κι η ακτή.

"Γύρνα πίσω!" άκουσε τότε μια γυναικεία, σπασμένη φωνή.

Και στο "γύρνα" αυτό του φάνηκε ότι διέκρινε απελπισία

"Γύρνα!"

Η καρδιά του Λιτβίνοφ χτύπησε δυνατά... Τον φώναζε η γυναίκα του. Και στο χωριό οι καμπάνες καλούσαν στο χριτουγεννιάτικο όρθρο.

"Γύρνα!" είπε πάλι, ικετευτικά, η ίδια φωνή.

"Πάμε πίσω!" είπε ο Λιτβίνοφ, σκουντώντας το χέρι του χαζούλη.

Αλλά ο χαζούλης δεν άκουγε. Σφίγγοντας τα δίνοτα από τον πόνο και κοιτώντας με ελπίδα μακριά, κουνούσε τα μακριά του χέρια... Αυτουνού κανείς δεν του φώναξε "γύρνα", κι ο πόνος στο νεύρο, που άρχιζε και πάλι, γινόταν όλο και πιο δυνατόςκαι καυτός... Ο Λιτβίνοφ άρπαξε τα χέρια του και του τα τράβηξε πίσω. Αλλά τα χέρια ήταν σκληρά σαν πέτρα, και δνε ήταν εύκολο να τα αποσπάσεις απο τα κουπιά, Ήταν κι αργά πια. Ίσια καταπάνω στη βάρκα ερχόταν ένας τεράστιος όγκος πάγου. Ο πάγος αυτος θα έπρεπει να απαλλάξει για πάντα τον Πετράκη από τον πόνο...

Μέχρι το πρωί στεκόταν η χλωμή γυναίκα στην ακτή. Όταν, μισοπαγωμένη και εξουθενωμένη αποτο ηθικό μαρτυριο, την κουβάληξασν στο σπίτι και την ξάπλωσαν στο κρεβάτι, τα χείλη της έλεγαν ακόμα: "Γύρνα!"

Αυτή τη νύχτα των Χριστουγέννων είχε αγαπήσει τον άντρα της...

why

Why can just a moment tear you apart, and burn your soul in painful memories... Why do you reach bottom because of something that happened quite some time ago... Why can't you let yourself move on, and leave the past rest in peace... Why everything has to last so long... and in that way you scare your good luck away... Why, although you return in a beloved place, you can only remember the torturing moments you've spent there... Why do you always carry this weight in your chest, and never let it go... Why do you love living with your pains, and never let others to see it and relief you... Why do you ask too much from yourself... Why don't you accept you are human, and you cannot cope with everything... Why do you cry in the dark so that none can see you... Why don't you grab your life and live it as you deserve... Why do you always hide your vulnerability behind this silly useless mask of confidence and strength, and when you finally allow people to see who you are, the sudden difference scares them away... When did you stop loving yourself...

I hate...

... people asking me personal questions... Especially when there is a selfish reason behind it...

Das leben der anderen

I "steal" the title of a great movie, to write a small piece for the lives of people we just pass by. Lives so different than ours... How many times have you moaned that "things never go the way I'd like". How many times have you said "why me?". How many times have you seen faces like these and speed up your pace, so as to avoid them? How many times have you thought that it was their fault they live like that? How many times have you though it is just of sheer luck it is not you in these pictures?


-- from stoneth - (?)



-- from stoneth - (?)



-- from stoneth - (?)



-- from stoneth - (?)



-- from stoneth - (?)



-- from stoneth - (?)



-- from stoneth - (?)


Please click on the pictures to read their stories. They are all doors to things we only imagine but are all around us. It might not be easy for us to come close to these people. Prejudice prevents us from doing so. At least, I hope next time we pass by them we'll feel something different that disgust.

Κι αλλο μπλογκοπαιχνιδο... (μα δεν τελειώνουν ποτε!!!)

Μετά απο πρόσκληση του phevos.

Μια εικονα για σχολιασμο. Κλασικο σπασικλάκι, το πρωτο που σκεφτηκα με το που την είδα ήταν ο Αρχιμηδης- "δος μοι παν στω και τας γαν κινασω" (ας με διορθωσουν οι γνώστες αν το εχω γραψει ή το θυμαμαι λαθος). Το σημαντικό είναι ο ενθουσιασμός που κρύβει αυτή η φράση. Για κατι που σήμερα το θεωρούμε απλό, που όμως στη σύλληψη και την πλήρη κατανόησή του είναι μεγαλοφυες... Τι ξενερωτη που εχω γίνει όμως... Τόσο ρομαντικό φεγγάρι κι αντί να χαθώ σε αυτό μενω στο γερανό... Όπως λενε "του δείχνεις το φεγγάρι και κοιτάει το δάχτυλο". Φάση είναι θα περάσει...

Υ.Γ. Χίλια συγνωμη για την τοοοσο καθυστερημενη ανταπόκριση. Δεν σε ξεχναω όμως.

After long silence...

Παντα μετραγα τα χρόνια με σχολικες χρονιές και όχι ημερολογιακά, παρόλο που ποτε δεν νοστάλγησα τη σχολική ζωή- ηλικία, και τότε ανυπομονούσα να φύγει.

Τελος Αυγούστου λοιπόν, και ήρθε η ώρα για τον "απολογισμό" της χρονιάς. Σημαντική χρονιά θα έλεγα. Εξι διαφορετικες δουλειές, όλες πολύ καλές για την στιγμή που ήρθαν, πάρα πολλες νεες γνωριμίες, πρωτη επαφή με "τον κόσμο του ίντερνετ" (blogging και flickr). "Ανακάλυψα" τη φωτογραφία, κατι που επιτέλους μπορώ να κανω αποκλειστικά σαν χόμπυ, αφού η μουσική εχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Επιτέλους πήρα το πτυχίο της Παιδαγωγικής και αν όλα πανε καλα (ποτε δεν είμαστε σίγουροι) σε 2 βδομάδες πετάω για Λονδίνο. Για εκείνες τις σπουδες που παλευω 3 χρόνια. Ο ίδιος λόγος που ξεκίνησε αυτή η διαδικασία, ο ίδιος λόγος (απλως άλλα πρόσωπα) κλείνει και αυτήν την περίοδο- το τελος πριν την νεα αρχή. Κι όμως είμαι αλλού και δεν το χαίρομαι. Κρίμα...

A tour in my favorite places

All photos here

Friday

"I don't care if Μonday's blue
Tuesday's grey and Wednesday too
Thursday I don't care about you
It's Friday I'm in love
Monday you can fall apart
Tuesday Wednesday break my heart
Thursday doesn't even start
It's Friday I'm in love..."

Το διάβασα κάπου και μου άρεσε!

Ο μουσικός και τα φαντάσματα ή πως οι περιστάσεις αλλοιώνουν την κρίση μας...

Ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο παίζει εξαίσια μουσική παριστάνοντας τον πλανόδιο μουσικό την ώρα της πρωινής αιχμής σε σταθμό του μετρό της Ουάσιγκτον. Άραγε πόσοι θα σταματήσουν για να τον ακούσουν;

Το πείραμα έκανε η «Ουάσιγκτον Ποστ». Ο βιολιστής ήταν ο 39χρονος Τζόσουα Μπελ, διεθνούς φήμης βιρτουόζος που τρεις μέρες νωρίτερα είχε γεμίσει τη μεγαλοπρεπή Αίθουσα Συμφωνικής Μουσικής της Βοστώνης. Το βιολί του, ένα πολύτιμο Στραντιβάριους. Στις 7.51 π.μ. της Παρασκευής 12 Ιανουαρίου, την ώρα της πρωινής αιχμής, σ΄ έναν σταθμό που εξυπηρετεί κυρίως εργαζομένους σε κυβερνητικά γραφεία, ο Μπελ, ντυμένος με τζιν, μπλουζάκι και καπέλο του μπέιζμπολ, εκτέλεσε μέσα σε 43 λεπτά της ώρας έξι αριστουργήματα της κλασικής μουσικής- ξεκίνησε με το «Chaconne» από την παρτίτα Αρ.2 του Μπαχ. Μπροστά του είχε ανοιχτή τη θήκη του βιολιού, με μερικά δολάρια για «μαγιά».

Τρία λεπτά πέρασαν χωρίς να συμβεί το παραμικρό. Εξήντα τρεις άνθρωποι είχαν ήδη περάσει όταν ένας μεσήλικας κοντοστάθηκε για κλάσμα του δευτερολέπτου και έστρεψε το κεφάλι προς τον μουσικό. Μισό λεπτό αργότερα, μια γυναίκα έριξε ένα δολάριο στη θήκη και απομακρύνθηκε. Χρειάστηκε να περάσουν έξι λεπτά για να σταματήσει κάποιος, να ακουμπήσει στον τοίχο και να ακούσει.

Στα τρία τέταρτα που έπαιξε ο Μπελ πέρασαν από μπροστά του 1.097 άνθρωποι. Επτά σταμάτησαν τουλάχιστον ένα λεπτό για να απολαύσουν τη μουσική. Είκοσι επτά έδωσαν χρήματα, οι περισσότεροι χωρίς να επιβραδύνουν- συγκεντρώθηκαν 32 δολάρια και κάτι ψιλά. Απομένουν 1.070 άνθρωποι που πέρασαν χωρίς να καταλάβουν τίποτε, πολλοί μόλις ένα μέτρο μακριά από τον βιρτουόζο, οι περισσότεροι χωρίς καν να γυρίσουν το κεφάλι. Και στις τρεις ομάδες υπήρχαν λευκοί, μαύροι και ασιάτες, νέοι και ηλικιωμένοι, άνδρες και γυναίκες. Μία μόνο δημογραφική ομάδα είχε απολύτως συνεπή συμπεριφορά. Κάθε φορά που περνούσε ένα παιδί, προσπαθούσε να σταματήσει για να δει και να ακούσει. Και κάθε φορά ένας γονιός το έσπρωχνε μακριά.

Όλα βιντεοσκοπήθηκαν με μια κρυφή κάμερα. Στην ταινία βλέπεις ανθρώπους να περνούν κατά κύματα, με χάρτινα ποτήρια καφέ στο χέρι και κινητά στο αυτί, σ΄ έναν θλιβερό χορό αδιαφορίας, αδράνειας και βιασύνης. Ο βιολιστής μοιάζει αποκομμένος από το κοινό του, που δεν τον βλέπει και δεν τον ακούει- ένα φάντασμα. Όμως είναι ο μοναδικός που βρίσκεται πραγματικά εκεί- τα φαντάσματα είναι οι άλλοι. Αν δεν μπορούμε να βρούμε λίγο χρόνο στη ζωή μας για να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς στον κόσμο να παίζει μερικά από τα καλύτερα μουσικά κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ, σχολιάζει η «Ποστ», αν η πίεση της σύγχρονης ζωής μάς κατακυριεύει σε σημείο να γινόμαστε κωφοί και τυφλοί σε κάτι τέτοιο, τότε τι άλλα πράγματα μπορεί να χάνουμε χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε;

Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 13/04/2007, κείμενο του κ. Γιώργου Αγγελόπουλου

Τι λέει ο άνθρωπος...

Θα ανοίξω μεγάλο θέμα, είναι αλήθεια: Κουφά, απίστευτα, ξεκαρδιστικά και άλλα πολλά που σας έχουν συμβει σε ταξί. Εγώ θα διηγηθώ μια χθεσινή στιχομυθία με έναν ταξιτζη...
Μπαίνω στο ταξί. Έχει ανοιχτό το ραδιόφωνο, όπου αναγγέλουν εκπομπή όπου θα γίνει συζήτηση για τον νέο Κ.Ο.Κ. Οk, σκέφτομαι, δεν την γλιτώνεις την συζήτηση... Και πράγματι, αρχίζει ο ταξιτζής:
- Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα απο το να εκμεταλευεσαι το ένστικτο του ανθρώπου για αυτοσυντήρηση
-...
- Ακούς τι λένε οι "ειδικοί" για το τί μπορεί να σε σκοτώσει;
- Ναι... λέω χωρίς να καταλαβαίνω που το πάει...
- Και ποιός λεει ότι αυτοί είναι οι ειδικοί; Επειδή εχουν πτυχία; Εγώ είμαι τόσα χρόνια στο τιμόνι. Ακούς εκεί 1200 ευρώ πρόστιμο!
- Μα είναι για να αποτρέψουν τους οδηγούς απο το να οδηγούν επικίνδυνα...
- Τι θες να πείς κοπελιά; Ότι ξέρουν εκείνοι καλύτερα απο εμένα;
- Διαφωνείτε ότι π.χ. η υπερβολική ταχύτητα είναι ενας παράγοντας που αυξάνει τις πιθανότητες ατυχημάτων;
- Βεβαίως! Η ταχύτητα μπορεί να σε σώσει!
- !!!
- Ας πούμε ότι εγώ πάω με 120, και πλησιάζω σε μια διασταύρωση όπου εγώ έχω πράσινο, αλλά αυτός που έρχεται απο τα δεξιά παραβιάζει το κόκκινο και πεφτει πάνω μου. Αν πήγαινα με 150 δεν θα πέρναγα το φανάρι πρίν με φτάσει;
- ... (απόλυτη σιγή)

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»


(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.



Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.
(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515) Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία"

Μια συνάντηση αλλιώτικη από τις άλλες...

Δεν ξέρω πόσοι απο εσάς γνωρίζετε το flickr. Είναι ένας χώρος στο ίντερνετ, όπου μπορείς να ανεβάσεις φωτογραφίες, να δείς τις φωτογραφίες άλλων, να τις σχολιάσεις, και γενικά να επικοινωνήσεις με ανθρώπους που έχουν ώς χόμπυ, ή και επάγγελμα, την φωτογραφία. Ένας απο τους τρόπους επικοινωνίας, είναι η δημιουργία ομάδων (groups)στις οποίες ανεβάζουν φωτογραφίες με ίδιο θέμα, διοργανώνουν διαγωνισμούς-ασκήσεις, και τιθενται θέματα προς συζήτηση. Ένα απο αυτά στο οποίο είμαι μέλος είναι το Greeks on contemporary Greek life / Η "πλατεία" μας.

Ένας απο τους ιδρυτές του group αυτού είχε την ιδέα να βρεθούμε και να γνωριστούμε απο κοντά. Χάρη σε αυτόν, συναντηθήκαμε για ένα "Σεμινάριο στη γευσιγνωσία του οίνου". Εξαιρετικά ενδιαφέρον θέμα, πάρα πολύ καλή παρουσίαση. Γενικώς οι συνθήκες ήταν οι πλέον κατάλληλες για να "σπάσει ο πάγος". Το κρασί έκανε καλή δουλειά... Παντού χαμόγελα, γέλια και φυσικά... φωτογραφικές να αστράφτουν!!! Σε όλα τα μεγέθη και μοντέλα!!!

Στη συνέχεια καταλήξαμε στα διπλανά Floca, όπου πλέον οι συζητήσεις είχαν ποικίλο ενδιαφέρον. Ήταν πραγματικά, μια απο τις καλύτερες εξόδους μου. Με ανθρώπους που ήξερα μόνο απο τις φωτογραφίες που έβγαζαν. Σε μια συνάντηση όπου η ηλικία, η οικογενειακή κατάσταση και η ιδιότητα, δεν είχαν καμία απολύτως σημασία.


Κατά τη διάρκεια της συνάντησης θυμήθηκα όλες εκείνες τις δαιμονολογικές εκθέσεις που μας έβαζαν να γράφουμε στο γυμνάσιο για το ίντερνετ, και τις καταστροφικές επιπτώσεις που θα είχε στον τρόπο ζωής μας... Κουραφέξαλα!!!

Να 'μαστε...

Οι φωτογραφίες είναι των :
Anna_Greece
bloizos
Fotini
Fractal
greekadman
yiannisrigakis
Nafsika
Polymnia

Αν έχω ξεχάσει κάποιον, παρακαλώ διορθώστε με.

Καιρός ήταν...

Πρίν λίγες μέρες (23.4.2007) η υπουργός Τουριστικής Ανάπτυξης, Φάνη Πετραλιά, ζήτησε με επιστολή της προς τον υπουργό Πολιτισμού, Γ. Βουλγαράκη, να επανέλθει το ολυμπιακό ωράριο στη λειτουργία των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων, τουλάχιστον για τους καλοκαιρινούς μήνες, δεδομένου ότι "και οι αργίες είναι ημέρες έντονης τουριστικής κίνησης και δεν είναι δυνατόν ακριβώς αυτές τις ημέρες οι αρχαιολογικοί χώροι και τα μουσεία να είναι κλειστά". Ζητά λοιπον ωράριο 8-8.

Ενδεικτικά παραθέτω το τωρινό πρόγραμμα λειτουργίας μερικών αρχαιολογικών χώρων και μουσείων της Αθήνας:

Ακρόπολη
Δευτέρα- Παρασκευή 8.30-16.30 Σάββατο- Κυριακή 8.30-14.30

Αρχαιολογικό Μουσείο Αθήνας
Τρίτη με Πέμπτη, 8.30 π.μ. έως 3 μ.μ., Παρασκευή με Κυριακή και αργίες 8 π.μ. με 7 μ.μ.

Εθνική Πινακοθήκη
Δευτέρα& Τετάρτη 9.00-15.00 & 18.00-21.00
Τρίτη κλειστά
Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο 9.00-15.00
Κυριακή 10.00-14.00

Εθνική Γλυπτοθήκη
Δευτέρα& Τετάρτη 17.00-22.00
Τρίτη κλειστά
Πέμπτη, Παρασκευή & Σάββατο 9.00-15.00
Κυριακή 10.00-15.00

Περιττό να πώ ότι στους περισσότερους χώρους αυτομάτως αποκλείονται τις καθημερινές απο επισκέπτες οι εργαζόμενοι, οι φοιτητές κλπ. Τώρα γιατί στο εξωτερικό τα μουσεία έχουν το "μη πρακτικό" συνεχές ωράριο λειτουργίας παραμένει μυστήριο...

Γυναικείος... αλλά πολλές φορές συμβάλλουν και οι άντρες

Σήμερα διάβαζα στην εφημερίδα, ότι η πλειοψηφία των Ελληνίδων δεν είναι ενήμερη για την πρόληψη από δύο είδη καρκίνου καθαρά γυναικεία: καρκίνο του μαστού και του τραχήλου. Και θυμήθηκα μια μίνι-έρευνα που είχα κάνει για τον δεύτερο, επ' ευκαιρία της Πανευρωπαικής εβδομάδας κατά του καρκίνου του τραχήλου. Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση, είναι ότι ο καρκίνος του τραχήλου διαφερεί, σε σχέση με τους υπόλοιπους, γιατί αυτό που τον προκαλεί είναι ένας ιός.

Ο καρκίνος του τραχήλου είναι γυναικολογικός καρκίνος. Αναπτύσσεται στον τράχηλο, δηλαδή την περιοχή μεταξύ του κόλπου και της μήτρας.

Είναι ο δεύτερος συχνότερος καρκίνος στις γυναίκες παγκοσμίως. Περίπου 500.000 νέες περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου διαγιγνώσκονται ετησίως. Στην Ευρώπη, καταγράφονται 60.000 νέες περιπτώσεις και περίπου 30.000 θάνατοι κάθε χρόνο.

Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας αφορά κυρίως γυναίκες ηλικίας 40 εώς 45 ετών όταν πολλές από αυτές έχουν ακόμη οικογενειακές και επαγγελματικές υποχρεώσεις. Το γεγονός αυτό έχει επομένως μεγάλες κοινωνικές προεκτάσεις.

Σήμερα, γνωρίζουμε αρκετά για τον καρκίνο του τραχήλου. Το σημαντικότερο είναι ότι ξέρουμε ότι ο ιός των ανθρωπίνων κονδυλωμάτων (HPV) είναι απαραίτητος παράγων για την ανάπτυξη του καρκίνου του τραχήλου. Τούτο σημαίνει ότι ο συγκεκριμένος καρκίνος δεν μπορεί να αναπτυχθεί εάν υπάρχει απουσία λοίμωξης του τραχήλου της γυναίκας από συγκεκριμένους τύπους των HPV. Εντούτοις είναι γνωστό ότι η πλειοψηφία των λοιμώξεων HPV θα υποτραπούν αυτόματα χωρίς να δημιουργήσουν κάποιο πρόβλημα. Μόνο ένας μικρός αριθμός λοιμώξεων θα επιμείνει, και θα προχωρήσει σταδιακά στην ανάπτυξη τραχηλικού καρκίνου. Έτεροι παράγοντες που είναι απαραίτητοι για να συμβεί αυτό, δεν είναι γνωστοί προς το παρόν.

Ο καρκίνος του τραχήλου χρειάζεται αρκετά χρόνια για να αναπτυχθεί και να προχωρήσει μέσα από μία σειρά σταδίων τα οποία μπορεί να αναγνωριστούν μέσα από τη διαδικασία του πληθυσμιακού ελέγχου.

Όλες οι περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου μπορούν να προληφθούν εάν τα πρώιμα στάδια της νόσου αναγνωριστούν μέσω του πληθυσμιακού ελέγχου. Τα αρχικά στάδια συνήθως θεραπεύονται με απλές επεμβάσεις που έχουν υψηλό ποσοστό επιτυχίας. Εξαιτίας του πληθυσμιακού ελέγχου και της πρώιμης θεραπείας, οι θάνατοι από καρκίνο του τραχήλου έχουν μειωθεί σημαντικά τα τελευταία 50 χρόνια στις ανεπτυγμένες χώρες.

Παρόλα αυτά, ακόμα και οι χώρες όπου ο πληθυσμιακός έλεγχος για τον καρκίνο του τραχήλου εφαρμόζεται ευρέως, η μείωση των περιπτώσεων διηθητικής νόσου έχει αγγίξει ένα πλατό. Το γεγονός αυτό δείχνει τον περιορισμό του πληθυσμιακού ελέγχου μέσω της κυτταρολογικής δοκιμασίας κατά Παπανικολάου η οποία εφαρμόζεται ευρέως. Η τυποποίηση του ιού HPV φαίνεται ότι μπορεί να αποτελέσει μία βελτίωση στον μαζικό πληθυσμιακό έλεγχο για την συγκεκριμένη νόσο. Επιπλέον, η ανάπτυξη ενός εμβολίου για συγκεκριμένους τύπους ιού HPV, έχει φανεί ότι μπορεί να είναι αποτελεσματική και να συμβάλλει στην περαιτέρω μείωση του καρκίνου του τραχήλου στο μέλλον.

Σήμερα, αρκετά είναι γνωστά για τα αίτια του καρκίνου του τραχήλου και την ανάπτυξή του.

Διάφορα στάδια ανάπτυξης

Ο καρκίνος του τραχήλου πιστεύεται ότι αναπτύσσεται αργά, με τη νόσο να εμφανίζεται 10 έως 15 χρόνια μετά την αρχική λοίμωξη από τον ιό HPV και μόνο εάν η λοίμωξη επιμένει σε όλη αυτή τη χρονική διάρκεια.

Επομένως όλα αρχίζουν με μία λοίμωξη από τον ιό HPV την οποία δεν μπορεί να καταπολεμήσει το σώμα. Ο ιός στη συνέχεια, θα προκαλέσει κάποιες αλλαγές στα τραχηλικά κύτταρα. Στην αρχή οι αλλαγές αυτές δεν είναι σημαντικές αλλά με το πέρασμα του χρόνου χειροτερεύουν και σταδιακά καταλήγουν σε καρκίνο.

Από την αρχή της λοίμωξης από τον ιό HPV έως την ανάπτυξη του καρκίνου, τα τραχηλικά κύτταρα περνούν από διάφορα στάδια στα οποία μπορεί να ανιχνευθούν ως ανώμαλα κύτταρα στο τεστ Παπανικολάου. Ανάλογα με το βαθμό ανωμαλίας που θα δείξει το τεστ Παπανικολάου, η ασθενής μπορεί να θεραπευθεί η απλά να παρακολουθείται.

Εντούτοις αυτή η διαδικασία μπορεί να αντιστραφεί εάν το ανοσοποιητικό σύστημα εκμηδενίσει τον ιό. Σε τέτοια περίπτωση, οι αλλαγές που έχουν συμβεί μπορεί να αντιστραφούν στο κανονικό, πράγμα το οποίο μπορεί να επιβεβαιωθεί εάν το τεστ Παπανικολάου λαμβάνεται τακτικά όπως το συνιστούν οι γυναικολόγοι.

Επιπρόσθετοι παράγοντες κινδύνου

1. Κάπνισμα

Γυναίκες που έχουν HPV λοίμωξη και καπνίζουν έχουν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο του τραχήλου από ότι αυτές που δεν καπνίζουν. Ο αυξημένος κίνδυνος προκαλείται από την άμεση επίδραση χημικών προϊόντων του τσιγάρου σε συγκεκριμένα κύτταρα του τραχήλου (κύτταρα Langerhans) τα οποία αποτελούν μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος και βοηθούν στην καταπολέμηση της HPV λοίμωξης. Το κάπνισμα “αδυνατίζει” αυτά τα κύτταρα.

Εντούτοις, σε γυναίκες που έχουν σταματήσει το κάπνισμα, τα κύτταρα αυτά φαίνεται ότι ξαναγίνονται φυσιολογικά χωρίς θεραπεία.

2. Ελαττωμένη ανοσοποιητική ανταπόκριση

Γυναίκες με αδύνατο ανοσοποιητικό σύστημα δεν μπορούν εύκολα να καταπολεμήσουν τον ιό HPV. Το γεγονός αυτό εξηγεί γιατί ο καρκίνος του τραχήλου είναι πιο συχνός σε:
- γυναίκες με HIV και AIDS
- γυναίκες που λαμβάνουν φάρμακα που καταστέλλουν το ανοσοποιητικό σύστημα όπως αυτές που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση κάποιου οργάνου.

Η κακή διατροφή μπορεί επίσης να αποτελέσει έναν παράγοντα κινδύνου διότι αποτυγχάνει να παρέχει τα απαραίτητα συστατικά για να διατηρήσει το ανοσοποιητικό σύστημα δυνατό και υγιές.

Τεστ Παπανικολάου

Το τεστ Παπανικολάου επιτρέπει την πρόωρη διάγνωση του καρκίνου του τραχήλου και των σταδίων που προηγούνται έτσι ώστε να είναι δυνατή η αποφυγή της ανάπτυξής τους. Κατά τη διάρκεια μίας χρονικά μικρής και χωρίς πόνο γυναικολογικής εξέτασης, λαμβάνεται δείγμα κυττάρων από το εξωτερικό τμήμα του τραχήλου και από το αρχικό τμήμα του ενδοτραχήλου. Το δείγμα αποτελείται κυρίως από πλακώδη κύτταρα τα οποία είναι πλατιά, επίπεδα κύτταρα που καλύπτουν την εξωτερική επιφάνεια του τραχήλου. Αυτά τα κύτταρα αποστέλλονται στο εργαστήριο όπου εξετάζονται προσεκτικά με το μικροσκόπιο ώστε να διαπιστωθεί εάν είναι φυσιολογικά η όχι. Ανάλογα με το τι θα βρεθεί με αυτήν τη μικροσκοπική εξέταση, διάφορα αποτελέσματα είναι πιθανά.

Ο ιός αυτός μεταδίδεται και με την σεξουαλική επαφή. Παρόλο που οι άνδρες δεν νοσούν, εντούτοις, είναι πιθανό να μεταδώσουν τον ιό, καθώς μεταφέρεται και στο δέρμα του πέους, με αποτέλεσμα πολλές φορές να μην αρκεί το προφυλακτικό.

Περισσότερες πληροφορίες:
http://www.eccce-cervical-cancer.org/contents/Home/index.asp?lang=gr