Από τον "Τάφο"
"...Ώ καημέ ανιστόρητε
κι ώ μέγα καρδιοχτύπι,
πάντα να τον καρτεράς
κάποιον που πάντα λείπει!"
Από τη συλλογή "Οι καημοί της λιμνοθάλασσας"
Η ΝΙΟΠΑΝΤΡΗ
Θυμάμαι βραχοστύλωτο χωριό την Κατοχή,
πιό ταπεινό κι αντίπερα το πράσινο Νιοχώρι,
στη μέση, του Ασπροπόταμου πλατιά την ταραχή,
θυμάμαι την περαταριά και του παπά την κόρη.
Και πιο πολύ το σπίτι σου και την ολονυχτιά
και το κρουστό σου το κορμί και το μελένιο στόμα,
και τη ματιά σου, νιόπαντρη, του πόθου σαϊτιά.
Κάνω σου τ' όνομα να πώ, μού καίει τ' αχείλι ακόμα.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
6 comments:
Πολύ μ'άρεσε το "το κρουστό σου το κορμί" σαν στίχος. Ωραία παρομοίωση γιατί τα κρουστά όπως και το σώμα δίνουν σημασία στην αφή
Λείπουν οι φωτογραφίες απ'το blog σου! Πρέπει να σε μάθω να βάζεις :P Ένα κρουστό κορμί έπρεπε να μπει εδώ. Μόνο έγχορδο κορμί είχαμε μέχρι τώρα :)
Μπρρρ! Κόλλησε η βελόνα? Άντε βρε βάλε κάτι καινούριο! Κι ας είναι και Καρυωτάκης :P
Ποιό είναι αυτό το comment που το έσβησα και δεν το θυμάμαι???
Εγώ ήμουν. Εννοεί author of the comment :P
Post a Comment